Reisverslag klanten - Jordanië

Jordanië?? Euh... van ver rinkelt er wel een belletje: de rivier De Jordaan, verhalen uit de Bijbel, de Dode Zee, Arabische stammen ... Maar wat een openbaring, eens ter plaatse!!!

Een uurtje rijden, niet zo ver ten noorden van de hoofdstad, ligt Jerash, wellicht de best bewaarde Romeins/Grieks stad uit de Oudheid. En inderdaad, er is niet veel verbeelding nodig om deze de stad te doen herleven. Op de 800m lange Cardo Maxi-mus, een kasseiweg met langs beide kanten hoge zuilen, zie je nog duidelijk de sporen van de Romeinse karren en rijtuigen. Gedurende 2 uur wandel je langs theaters, waar-van de grootste 3000 plaatsen telt, langs de hippodroom met zijn 1500 plaatsen, langs de boog van Hadrianus, de tempel van Zeus, pleinen, kerken… Echt indrukwekkend!

De woestijnkastelen onthullen een ander aspect van Jordanië.
Wij bezochten er drie:
1. Qasr Amra: gebouwd door de Omayyaden in de 8ste eeuw: een plezierpaleisje met prachtige fresco’s uit de verhalen van duizend-en-één nacht; zelfs een ingenieus warmwaterbad en een soort sauna was voorzien. Dit kleine, harmonieuze paleisje diende duidelijk voor de geneugten des levens.
2. Al-Kharanneh staat temidden van de dorre woestijn en diende als halteplaats. Bij zelfs 40° was het er verwonderlijk fris. Langs ingenieuze verluchtingsgaten kwam de deugddoende wind.
3. Qasr Azraq: een militair kasteel gebouwd op de citadel van een vroeger Romeinse fort. Het was het hoofdkwartier van de Lawrence of Arabia.

In plaats van de autostrade richting zuiden kiezen wij voor de eeuwenoude Konings-weg. Eerste halte bij het Grieks-orthodoxe kerkje Sint Georges uit de 6de eeuw: een stuk kerkvloer is een mozaïken-kaart waarop Palestina en de heilige plaatsen staan af-gebeeld. Uiteraard passeren wij langs de Nebo-berg om het beloofde land te aan-schouwen, zoals Mozes deed alvorens te sterven. Onze tijd was gelukkig nog niet ge-komen.

Langs deze Koningsroute ligt ook de kruisvaardersburcht van Kerak. Een enorm bouwwerk waarvan nu nog 1 van de 7 verdiepingen overeind staat. Deze burcht stond bekend als on-in-neembaar en troont op een heuvel, de huizen errond lijken inderdaad speelgoedhuisjes. De Jordaanse gids had trouwens een heel andere visie op de kruis-vaarders dan wat onze schoolboeken ons geleerd hebben.

En dan verder het unieke Petra, de roze stad der Nabateeërs, meer dan 2000 jaar oud en herontdekt in 1812. De enige toegang is een smalle kloof, die men “siq” noemt, van 2km. Langs beide kanten 100m hoge rotswanden met kleurschakeringen van roos, oranje, grijs, mauve, bruinig, helder …. naargelang de stand van de zon. Op het einde van de siq sta je ineens voor "Le Trésor" of schatkamer, een tempel van 45m hoog en 27m breed, uitgehouwen in de roze rotssteen. En dan zijn we definitief in de uitge-breide roze stad: "wij wandelen langs tempels, koningsgraven, mausolea, oude poorten, kloosters, monumentale trappen, marktpleinen, bogen, monumenten, straten, zelfs de Romeinen hebben hier hun theater gebouwd.

En dan de kleuren! : overal wonderbaarlijk, verrassend en onvoorstelbaar: alle kleuren hebben wij gezien die dag en het gekleurde zand en stenen liggen er voor het rapen. De Bedoeïnen maken er een handeltje van. In hun kraampjes hebben zij potten met alle kleuren zand staan en hun zandschilderijtjes in flesjes is een kunst apart.
Vrouwen konden zich opmaken in elke kleur die ze wensten en ook wij konden er niet aan weerstaan het uit te proberen. Het meest ongelooflijke waren de muren van de grafplaats van de kinderen: als Perzische tapijten: hevig rood met hevig blauw erin volgens een terugkerend golvend patroon, gewoon niet te vatten op foto!
Gelukkig kan men even bekomen van al dat moois op een van de overschaduwde terras-sen.

Iedereen kan Petra bezoeken: te voet, op een ezeltje, op paard, in rijtuig, hier en daar zijn banken voorzien. Een hele dag te voet in een hitte van 40°: wij hebben het er graag voor over. Met spijt zien wij de dag eindigen. Terug naar ons hotel van de be-kende Mövenpick-keten dat het dichtst bij de toegang tot Petra ligt.
Een verfrissende douche voelde op dat moment als een klein wonder aan. De film “The last crusade” werd in Petra opgenomen met o.a. Sean Connery en is een aanbevo-len kennismaking met Petra.

Met een 4 x 4 door de Wadi Rum woestijn rijden is toch ook een aparte belevenis. Bi-zarre rotsformaties, maanlandschappen, het oranje-rode zand, het kleurenpalet, de bedoeïenententen, de kamelen: dit was het geliefde terrein van de legendarische La-wrence of Arabia, ook de gelijknamige film werd hier opgenomen. Een nacht onder de sterrenhemel moet wel het summum zijn: men hoort er de stilte. Meerdaagse tochten zijn ook mogelijk.
En er komt maar geen eind aan al die hoogtepunten: laatste etappe: de Dode Zee, een natuurwonder dat wij aan den lijve mogen ondervinden. Een beetje irreëel: de zee, zo kalm als een vijver en eigenlijk een groot meer, ligt op 400m onder de zeespiegel, er is geen leven mogelijk wegens het zout en de mineralen. Maar wat een weldaad voor het lichaam juist wegens die mineralen. En effectief: men blijft bovendrijven: je zit/ligt werkelijk in/op het water, sommigen lezen zelfs een boek. Douches staan op het strand om het zand onmiddellijk te kunnen afspoelen, een zachte huid nadien gegaran-deerd. Uiteraard is hierrond een hele business gegroeid van gezondheidskuren.

Het toerisme naar Jordanië heeft tegenwoordig uiteraard te lijden onder de spannin-gen in het Midden-Oosten. Maar ondanks dit is het land veilig en wij hebben rustig kunnen reizen. Jordanië bekoort door zijn specifieke natuur, zijn woestijn, zijn enorm gevarieerde cultuur, zijn kleuren.

En zou "reizen" niet het beste middel zijn tegen onlusten, oorlogen? Kennismaken met andere volkeren en hun eigen cultuur verruimt het denken en opent horizonten en doet beseffen dat alles relatief is in deze wereld. Een beter middel tegen terrorisme kan ik mij op dat moment niet indenken.