Reisverslag klanten - Zorgvakantie Costa Blanca 2005

ROLSTOELVRIENDELIJK REIZEN EN VERBLIJVEN

Reeds jaren was ik op zoek naar een formule om als- alleenstaande - rolstoelgebruiker zo zelfstandig mogelijk te reizen en te verblijven.

Via Internet en andere kanalen vind je wel regelmatig aanbiedingen onder de vorm van groepsreizen. Doch, een dergelijke manier van reizen spreekt me niet zo aan. Ten eerste omdat ik niet echt een groepsmens ben, ten tweede omdat je dan 24 uur op 24 uur het ritme en het programma van de groep moet volgen, ongeacht je eigen conditie, behoeftes, interesses.... En, last but not least, eigenlijk wou ik vooral mijn persoonlijke grenzen op het gebied van 'zelfredzaamheid' uittesten en in de mate van het mogelijke wat verleggen.

Zonder welomlijnde verwachtingen begon ik aan deze uitdaging om later niet voor àl te grote teleurstellingen te staan. Mijn doel was simpelweg : Eruit halen wat erin zit met mijn mogelijkheden en vooral.........genieten !

Toevallig stuitte ik op een website die zich specialiseert in individueel aangepaste reizen, met eventueel verpleegkundige, psychosociale en praktische hulp, voor personen met een lichamelijke beperking. Rekening houdende met jouw behoeftes, interesses, nood aan hulp e.d. stellen zij samen met jou de best mogelijke reis-en verblijfsformule voor.

Deze organisatie, 'ZORGVAKANTIES' (www.zorgvakanties.com) genaamd, wordt sedert een tweetal jaar gerund door een jong Belgisch koppel, Koen Van der Donck en Marieke Kerselaers. Vanuit hun achtergrond als verpleger en orthopedagoge groeide stilaan de idee om een dergelijk project op te starten. Ze testten ontelbare hotels en appartementen uit en kwamen zo tot een selectie die voldeed aan hun strenge normen, o.a. qua toegankelijkheid en service. Hun uitvalsbasis is de Costa Blanca, maar ook op Tenerife gingen ze op zoek en geleidelijk aan willen ze hun aanbod nog uitbreiden.
Samen met reisorganisatie ARO uit Nijlen (www.arotravel.be/zorgvakanties.htm) bieden zij dus verschillende reispakketten aan, geheel op jouw maat. Het prijskaartje is redelijk, rekening houdende met de - tot in de puntjes verzorgde - reis- en accommodatieformule, de individuele begeleiding, de verzorging en service. Behalve de Costa Blanca en Tenerife, zit er in het aanbod ook een aangepaste rolstoelsafari naar Zuid-Afrika (www.zuidafrika.com) ! Heel origineel en verleidelijk natuurlijk, maar uiteraard ook een heel stuk duurder dan de klassiekere reizen. (naargelang de periode ca 3300 tot 3650 Euro voor 2 weken)

Mij werd een verblijf aangeraden in half pension in hotel Kaktus Albir (www.kaktusgrup.com) te Albir aan, op zo'n 50km van Alicante en 10km van Benidorm. De vlucht vertrok vanuit Oostende en in Alicante werd ik opgewacht door Koen voor de transfer naar het hotel. In de prijs van 1.147 Euro was ook het gebruik van een gsm begrepen zodat ik ten allen tijde Koen of Marieke kon oproepen indien ik hulp nodig had.

Op voorhand had ik ook navraag gedaan omtrent welke medicatie en verzorgingsmateriaal ik eventueel ter plaatse kon bestellen, zodat ik dat niet allemaal hoefde mee te brengen vanuit België. Indien je van deze mogelijkheid gebruik maakt, rekent Zorgvakanties wel een leverings- en dossierkost aan, wat me ook logisch lijkt. De originele apotheekfacturen kun je later voorleggen aan het ziekenfonds voor terugbetaling. Het is ook belangrijk dat je duidelijk aangeeft in welke mate je al dan niet zelfredzaam bent, m.a.w. of je medische, praktische of andere hulp nodig hebt. Aro probeert echt om zoveel mogelijk hieraan tegemoet te komen, in samenspraak met de klant zelf. De touroperator Jetair werd er ook van verwittigd dat ik een rolstoel mee had en begeleiding nodig had vanaf de vertrekhal in Oostende tot in de aankomsthal in Alicante, daar ik helemaal alleen reisde. Het moet gezegd worden, die begeleiding verliep heel vlot en met het nodige respect. Je moet ook opgeven of je een plooibare of elektrische rolstoel hebt, het gewicht en of je al dan niet wat kunt stappen en eventueel enkele trappen kunt doen. Als je zelf medisch materiaal mee hebt, vermeld je dat ook beter. Voor dit materiaal moet je aan je arts een attestje vragen waarin vermeld staat wat je allemaal mee hebt en waar het voor dient.

Wat verzorging betreft, kon ik grotendeels mezelf behelpen. Indien je echter ter plaatse verzorging, hulp, kine of wat dan ook nodig hebt, dan moet je vooraf een aanvraag doen bij je arts en ziekenfonds voor de nodige attesten. Alle normale behandelingen die in België vergoed worden, worden ook hier terugbetaald. Vergeet ook niet op voorhand de medisch adviseur te verwittigen waar en hoe lang je op reis gaat.

De luxueuze single kamer waarover ik beschikte, was volledig aangepast voor rolstoelgebruikers en heel ruim. Ook het balkon was goed toegankelijk.
Juist die ruimte en dat tikkeltje luxe, zo besefte ik al vrij vlug, maakten dat ik op een relatief comfortabele manier al mijn energie kon steken in 'genieten'. Thuis is die dosis bij manier van spreken tegen de middag al opgesoupeerd door alle dagelijkse routineklusjes en activiteiten. Nu weet ik dat het ook ok is om af en toe eens àlle energie in op het eerste zicht nutteloze, maar toch zo deugddoende dingen te steken. Kortom, een kwestie van prioriteiten stellen en af en toe eens (tijdelijk) bijstellen....

Ter plaatse begon ik mijn queeste met het inwinnen van informatie omtrent haalbare excursies in de regio bij de vlaamstalige en heel behulpzame receptioniste, bij enkele gasten van het hotel en bij het plaatselijk bureau van toerisme. Bleek algauw dat er in een straal van zo'n 10 à 20km wel één en ander te zien en te beleven viel, al was dàt niet mijn hoofddoel. Vooral er geraken, wat beweging, 'socializen', buiten zijn, afwisseling en afleiding,.... dàt was al heel wat. En als het dan nog echt mijn dada was en nog meer of beter dan ik verwachtte, dan was dat mooi meegenomen natuurlijk.

Blijkbaar had ik de omgeving en accommodatie qua toegankelijkheid en vlakheid vrij goed ingeschat want bij een eerste verkenningstochtje met mijn rolwagen bleek dat je er kilometerslang kon wandelen/rijden langs de zee op een prachtig geplaveide promenade. Ook het dorpje en de infrastructuur zijn zo rolstoeltoegankelijk mogelijk o.a. met trottoirs die vlot in elkaar overvloeien door de progressieve hellinkjes. En waar er toch al eens een obstakeltje was, wel, ik kan nog altijd uit mijn rolstoel en een eindje te voet gaan en als dat niet mogelijk was, vroeg ik gewoon aan een passant om me even een handje te helpen.

Tot zover viel alles dus al 100% mee : reis, logement, locatie, hotelaccommodatie en toegankelijkheid in het hotel en in de regio..... Er is ook toevallig een lokale wet van kracht die de toegankelijkheid voor mensen met een handicap bevordert op alle gebied :openbare plaatsen, trottoirs, hotels en restaurants moeten zich aan bepaalde normen houden.... Op sommige trajecten wordt op jouw verzoek zelfs een aangepaste lijnbus ingezet wat het transportprobleem voor rolstoelgebruikers al een stuk makkelijker en democratischer maakt. Zelf heb ik dit nog niet uitgeprobeerd, daar ik pas op het einde van mijn verblijf op de hoogte was van deze mogelijkheid.

Qua vervoer had ik me ook nog geïnformeerd bij een plaatselijk verhuurkantoor, doch de prijs leek mij toch vrij hoog : Zo'n 70 Euro per dag voor een 'automatic'.

Dat is dus iets wat ik toch nog verder wil uitzoeken, o.a. via internet. Ik ben ervan overtuigd dat dit voordeliger kan.

Voor de geïnteresseerden : Je kan ter plaatse ook een rolwagen (4Euro/dag) of een elektrische scooter huren (vanaf 12Euro/dag) .Bij de receptie kunnen ze je hieromtrent verder helpen.

Om mijn verkenningsgebied toch wat te kunnen verruimen, wat uiteindelijk toch de bedoeling was, deed ik enkele keren een beroep op een taxi. Okee, dat was een flinke hap uit mijn budget (reken toch op gemiddeld 1Euro per km). Anderzijds, een week zitten niksen in het hotel zou ook een dure grap zijn geweest.

Het grootste voordeel van mijn comfortabele onderkomen was, dat ik altijd een zekere uitvalsbasis had waar ik kon op terugvallen om wat te recupereren, voor verzorging... zonder me om de dagelijkse maar even belangrijke triviale dingen te moeten bekommeren, zoals eten, boodschappen, opruimen, dagelijkse routineklusjes.... Vandaar dat ik de meest energierijke en qua pijn en mobiliteit de beste momenten kon uitpikken om 'op expeditie ' te gaan... Dat gevoel van zekerheid dat ik achter de hand had alleen al, gaf me ook meer vertrouwen. In het slechtste geval hoefde ik alleen terug te keren en me in de watten te laten leggen, dus wat kon ik erbij verliezen ? Eigenlijk alleen maar winnen...
En zelfs in het hotel kon ik ook mijn horizonten verruimen door af en toe wat contact te leggen met enkele gasten, het personeel... Verder lekker van op een afstandje (en die afstand zelf bepalen, vind ik zelf heel belangrijk) genieten in 'de lounge' (chique woord, maar eigenlijk zijn het gewoon comfortabele zetels) van nu eens de stilte, dan weer een live-optreden van een plaatselijke Spaanse gitarist, sommigen die zich zelfs aan een dansje waagden, de typische Spaanse bodylanguage met veel gebaren...Betrokken zijn bij je omgeving zonder er perse altijd te moeten aan deelnemen, je doet in feite niets maar het doet wel iets met jou....

Met een boek, een glaasje, wat schrijfgerei om mijn ervaringen en interessante weetjes voor later neer te pennen, soms wat gezelschap.... vloog ook daar de tijd

Verder was de verkenning van het immense hotel zelf al een beleving op zich daar ik overal kon komen zonder hulp. Als een klein kind genoot ik ook daar van.

Het eten was in buffetvorm, wat ik ideaal vond. Zo kun je zelf bepalen wàt en hoeveel je eet, in je eigen tempo, zonder dat je bord na enige tijd wordt weggegrist omdat de volgende gang er al aankomt. Zo kon ik in alle rust genieten van alle nieuwe smaken en geuren en van de typisch familiale Spaanse sfeer die er heerste.

Waar ik een maaltijd thuis meer als een must beschouw, ervaarde ik dat hier toch meer als een gezellige manier om weer volop energie te doen voor mijn exploten de dag erna.

Bovendien had ik - als een echte VIP - een tafeltje voor mij alleen op een 'strategisch' punt waar ik overzicht had over de ganse zaal, doch de zaal niet zozeer op mij. Niet echt sociaal misschien, maar op mijn lijf geschreven.

Qua uitstappen konden de lokale rolstoel-ritjes al meetellen, op fysiek vlak maar ook op gebied van invulling. Gewoon een krantje halen, een terrasje doen, op verkenning gaan, een praatje maken, langs de boulevard 'flaneren'.... even de voetjes in het zwembad en als een echte diva mij daarna op een ligstoel vleien om dat ene boek nu eindelijk toch eens uit te lezen... Alles mocht, niets moest....

De klassieke slaappil verving ik elke avond met plezier door een glaasje geestrijk vocht. Een goed excuus om me te 'verdiepen' in de plaatselijke wijn-cultuur. Ook al bevorderde het mijn slaapkwaliteiten niet spectaculair, het smaakte toch meestal wel naar meer.... Baatte het niet, het schaadde ook niet... althans dat maakte ik mezelf natuurlijk graag wijs...

Tussen de vele siësta's door heb ik me dan toch aan twee avontuurlijker uitstapjes gewaagd :

De eerste uitstap was op nauwelijks enkele kilomters van mijn 'kamp'. Altea, een wit kunstenaarsstadje, had al direct mijn nieuwsgierigheid gewekt. Het stadje bleek in een soort terrasvorm te zijn opgebouwd. Dus, me verplaatsen van het ene niveau naar het andere met mijn niet-gemotoriseerde Harley Davidson was niet zo evident, doch achteraf bleek weer dat niets onmogelijk is. Het eerste niveau, de promenade, hield ik al vlug voor bekeken daar ik deze mogelijkheid vlak voor mijn hotel-deur ook had. Op dus naar het volgende niveau waar ik vrij vlot geraakte. Ik belandde er op een typisch Spaans plein, heel open en ruim, aan beide kanten uitlopend in een brede winkelstraat met aan één kant het stadhuis in haciëndastijl. Allemaal heel vlak en goed berijdbaar. Door het stadje reed zelfs een soort express-trein die een toeristische route van zo'n 100km aflegt vanaf Alicante. Ik moet zeker eens nagaan of dit ook met de rolstoel kan. Weer een interessant weetje dus. Je ziet, ik zal wel verplicht zijn om nog eens terug te gaan en zelfs een langer verblijf moeten overwegen om al die plannetjes ook in de realiteit te kunnen omzetten.

Even een - voor ons onbelangrijk maar daar primair - detailtje over het hoofd gezien : Ik arriveerde er volop in siëstatijd die tot ca. 17.30u duurde . Echter, voor mij misschien juist een voordeel. Het was lekker rustig qua 'verkeer' en lawaai en daar ik nu niet bepaald op shoppen uit was, was dit eigenlijk weer een gelukkig toeval.

Van de nood dan maar weer een deugd gemaakt. Aan een fonteintje me eerst lekker verfrist en mijn arme, geschonden, eeltige en vooral smerige handen wat gefatsoeneerd voor ik mij dan op een terrasje tegoed deed aan het nodige smaakvolle vocht, uiteraard louter en alleen om mijn vochthuishouding op peil te houden... Daarna rustig de tijd genomen voor wat sightseeing, om hier en daar een fotootje te nemen en wat te recupereren voor de volgende 'beklimming' die inderdaad niet haalbaar was op eigen houtje.
Voor ik echter de tijd had om zelf iemand aan te spreken, bood een vriendelijke Duitser, en een boom van een vent, zelf aan om mij de steile helling op te duwen en voor ik het wist, was ook die hindernis weer genomen.... Op zoek dus naar de zgz kunstenaarswijk, doch hier speelde de siësta dan wel weer in mijn nadeel. Wel een aantal galerijen die erop wezen dat ik wel degelijk op de juiste plaats was, maar allemaal ferm ‘fermé’ wegens ‘niet op het juiste uur’…. Ook de kunstenaars, of moet ik zeggen 'zèker' de kunstenaars volgen hier de obligate siësta of het ritme van het land... Weer iets om in mijn agenda van 'nog te doen' te zetten...

Ergens had ik gelezen dat er bovenaan het stadje een kerk zou staan met een heel speciale koepel in blauwe faience, doch stilaan vond ik het welletjes voor die dag en werd ook deze bezienswaardigheid verwezen naar de agenda.

De volgende dorpjes zouden ook vermeldenswaard zijn, doch zelf heb ik ze (nog) niet bezocht :

L'Alfàs del Pi, met als voornaamste trekpleister de vuurtoren en de ruwe kliffen. Elk jaar vindt er in juli een filmfestival plaats.

Pol Op, gekend om zijn opvallende fontein met 221 waterstralen en een kerk in Renaissancestijl. De schrijver, Gabriel Miro, inspireerde zich op dit pittoreske dorpje dat hij omschreef als 'een boomgaard van kruisen', wegens de voormalige kasteellanderijen die nu zijn omgevormd tot een bijzonder kerkhof.

Guadelest zou een pareltje zijn, gelegen bovenop een bergtop met huizen ingebouwd in de rotsen. Het staat gecatalogeerd als een historisch-artistiek complex. Verder zijn er ook een kasteel, een etnologisch museum, een geschiedenis- en foltermuseum en een museum van microminiaturen

La Villa Joiosa is de historische hoofdstad van het Marina Baixa district en heeft een vissershaven. Het stadje wordt gekenmerkt door de veelkleurige huizen. De kerk, ter ere van de Verrijzenis en de Hercules Toren zouden het zien waard zijn. Eind juli is er het Feest van de Moren en de Christenen en er is zelfs een chocolademuseum !

Finestrat is een stadje met een groot hoogteverschil, gaande van 0 tot 1406m ! Ook hier vind je een heel charmante stadskern met huisjes geschilderd in blauw en allerlei tinten oker. Misschien niet zo vlot bereikbaar voor mensen met een beperking, doch hier kan je je ook uitleven in een volledig toegankelijk commercieel centrum.

Al deze plaatsen zouden vlot bereikbaar zijn per bus of per trein., doch hou er wel rekening mee dat hier wel wat klimwerk bij komt kijken en dus niet alle bezienswaardigheden en plaatsen bereikbaar zijn per rolstoel. Je vooraf zoveel mogelijk informeren op dat vlak, blijft dus de boodschap zodat je niet voor al te onaangename verrassingen komt te staan. Doch, ongeacht waar je belandt (of strandt...), de authentieke sfeer die er overal hangt, geeft toch wel een vrij goede indruk van het geheel.

Verder heb je natuurlijk ook nog Benidorm. Voor mensen zoals wij is - behalve de ondervermelde boottochten - een rondrit met een toeristisch bus door de stad misschien ook een leuk ideetje. In de omgeving zijn ook verschillende water-, natuur- en pretparken. Verder weid ik hier niet uit over Benidorm daar er genoeg lectuur over bestaat.

De volgende uitstap ging richting Benidorm, op zo'n 10km van Albir. Persoonlijk vond ik dit toch mijn grootste en meest geslaagde uitdaging. Met een grote catamaran werd koers gezet naar een eilandje, Tabarca genoemd. Niet echt goedkoop (23 Euro) , doch voor mij de moeite waard. De rederij biedt trouwens een gans gamma van boottochten aan. Het is misschien raadzaam je vooraf te informeren omtrent de haalbaarheid als rolstoelgebruiker. De tocht naar Tabarca vertrekt dus vanuit Benidorm en duurt zo'n anderhalf uur. De tocht zelf, langs hagelwitte dorpjes gelegen aan de kustlijn, de speciale gewaarwording van zo'n log vaartuig dat toch met een redelijk hoge snelheid over de golven schuurde, was al vrij spectaculair. Al rustend toch vooruitkomen en je ogen nog goed te kost kunnen geven, wat wil je nog meer... De bemanning zelf was weer heel hulpvaardig en ze hesen me met stoel en al zonder veel complimenten de catamaran op.

Aangekomen op het eilandje dat nauwelijks een voorschoot groot was, bleek algauw dat het werkelijk om een authentiek en primitief eilandje ging met dito infrastructuur : één hoofdstraat en een drietal zijstraatjes van verhard zand met uitstekende stenen en dat was het... Doch, wat voor mij cruciaal was, het was vrij vlak en het slalommen rond de stenen nam ik er dan ook graag bij.
Er heerste een onbeschrijfelijke rust. Behalve de paar plaatselijke en hoofdzakelijk stokoude inwoners en het handjevol toeristen, was hier van massatoerisme, hoog- en nieuwbouw, moderne snufjes zoals internet e.d., laat staan het allernoodzakelijkste comfort zoals elektriciteit en stromend water nauwelijks sprake. Een echte openbaring. Alsof je met een teletijdmachine even was teruggekatapulteerd naar de Middeleeuwen of zo...

Twee stoffige pleintjes, een souvenirwinkeltje, een winkeltje met overheerlijk vers fruit en ijsjes, de paar obligate restaurantjes en bars aan de kaai....meer stelde het eigenlijk niet voor.

Ik verkoos wijselijk mij zo ver mogelijk proberen te verwijderen van de aanlegplaats en dat bleek een goede gok te zijn. Zo goed en zo kwaad als mogelijk laveerde ik mij een weg tussen de piepkleine woninkjes die allemaal 'open deur' leken te houden wegens de grote warmte en binnenin pikdonker waren om dezelfde reden. Doch, blijkbaar stoorden de inwoners zich niet aan onze allicht soms indiscrete blikken... sommigen stonden zelfs op de uitkijk om een 'praatje' te maken met al die 'aliens' of om je gewoon van top tot teen op te nemen. Druk gesticulerend staken ze een heel relaas af in een sappig dialect. Ik knikte maar wat en probeerde er af en toe een 'si' of een 'no' tussen te wringen, doch veel verder dan het welgemeende 'gracias' en 'hasta la luego' bij het afscheid kwam ik niet en toch waren dit heel boeiende en rijke contactjes, vond ik.
Als je al niet verblind werd door de zon die glinsterde op de zee die altijd op de achtergrond opdook telkens je een steegje uitkwam, werd je dat zeker door de parelwitte of pastelkleurige huisjes. Op een bepaald ogenblik stuitte ik echter op een ware architecturale vloek : een poging om een rijtje van die huisjes te verbouwen in nieuwerwetse bouwsels. Met de juiste kleuren, afmetingen en al wat je wil, doch te steriel en 'af' in het geheel van het doorleefde straatbeeld...

Als afsluiter installeerde ik me in een verdoken eethuisje, dat bestond uit enkele tafeltjes en een servies samengesteld uit 'samenraapsels', een 'servicio' (toilet) die drie trappen hoger en tussen een wirwar van kratten en andere rommel gelegen was - en voor mij dus een ware calvarieberg. Daar verorberde ik een heerlijk bord calamares (in mijn ogen enorm, niettegenstaande ik een 'kleine portie' bestelde) en een fris pintje. Het was er even puur en eenvoudig als de rest van het eiland en zijn bewoners maar juist daarom zo indrukwekkend naar mijn gevoel.

Hoe raar het ook klinkt, op één of andere manier gaven de bijkomende pijn, ongemak en moeheid na dergelijke exploten niet het normale gefrustreerde gevoel, eerder één van voldoening. Ik denk heel simpel omdat er dit keer een heel plausibele reden voor was en dat het mij tenminste wat had 'opgebracht'. Deze symptomen heb ik sowieso ook in het dagelijkse leven, zelfs zonder aantoonbare reden of inspanning of wat dan ook... dan kan ik er beter toch nog wat voor in de plaats krijgen, vind je niet ? Uiteraard wil ik één en ander hier niet gaan romantiseren en weg-relativeren, maar er schuilt toch wel een grote mate van waarheid achter.

Kortom, deze reis was in wezen niet spectaculair, niet echt vernieuwend dus, geen sprake van kicks of een overvol programma, geen rush van hier naar daar om toch maar zoveel mogelijk te beleven in zo kort mogelijke tijd.... maar voor mij toch heel bevredigend en zeker mijn verwachtingen overschrijdend, gezien het feit dat ik er eigenlijk helemaal geen had....

Gewoon voor herhaling vatbaar en zelfs noodzakelijk als ik echt mijn 'missie' wil voortzetten !

Dit waren dan - in een notendop - mijn ervaringen als rolstoelgebruikende 'toerist'. Uiteraard kan ik alleen voor mezelf spreken en is dit dus zeker geen evangelie. Toch hoop ik, door hier mijn ervaringen met jullie te delen, dat sommigen nu de gevreesde reis- en verblijfsdrempel eindelijk zullen durven overschrijden....

Annie V.T. uit Veurne